Ο κλιματισμός της αρχαιότητας: οι ρωμαϊκές αίθουσες των κρηνών του Παλατίνου
Δίπλα στη μεγάλη αίθουσα συμποσίων του ανακτόρου του Δομιτιανού βρίσκονται δύο ρωμαϊκές αίθουσες κρηνών, και η ανασύνθεση του TimeLens δείχνει σε τι χρησίμευαν. Αυτές οι αίθουσες υπάρχουν χάρη στην αίθουσα δίπλα: αυτές έκαναν υποφερτά, μέσα στο ρωμαϊκό καλοκαίρι, τα μακρά και πολυπληθή συμπόσια του αυτοκράτορα.
Νερό αντί για μηχανήματα
Ένας κύκλος από χρυσοκίτρινους κίονες περιβάλλει κάθε κρήνη, και από πάνω το κτίριο ανοίγει ώστε ο καθαρός αέρας και το φως της ημέρας να πέφτουν κατευθείαν στο νερό. Γύρω από γλυπτές μορφές αρκετοί πίδακες υψώνονται και πέφτουν. Εδώ δεν υπάρχουν μηχανήματα που κινούν τον αέρα, μόνο νερό, πέτρα, σκιά και έξυπνος σχεδιασμός. Το νερό που κινείται δροσίζει τον γύρω αέρα, και ανοίγματα ανάμεσα στις αίθουσες των κρηνών και την Cenatio Iovis αφήνουν αυτόν τον δροσερότερο αέρα να φτάνει στους συνδαιτυμόνες δίπλα: μια αρχαία μορφή κλιματισμού.
Χρειαζόταν κάτι περισσότερο από καλή φυσική για να λειτουργήσει. Οι κρήνες εδώ, οι κρήνες στην αυλή, τα υδάτινα θεάματα στη δεξαμενή του κήπου και πολλά άλλα στο ανάκτορο εξαρτώνταν όλα από τη σταθερή παροχή καθαρού νερού, κάτι καθόλου εύκολο στην κορυφή ενός λόφου. Για να τροφοδοτείται το ανάκτορο, οι Ρωμαίοι μηχανικοί κατασκεύασαν μια ειδική προέκταση του Aqua Claudia, ενός από τα μεγάλα υδραγωγεία της πόλης.
Μια αίθουσα για τα αυτιά όσο και για τα μάτια
Σε μια καμπύλη κόγχη, ένα μικρό κλουβί κρέμεται από μια μακριά αλυσίδα με ένα πουλί μέσα. Προσθέστε το κελάηδημά του στο κελάρυσμα της κρήνης και η αίθουσα γίνεται εμπειρία για την ακοή όσο και για την όραση. Στο δάπεδο, απλές πέτρινες πλάκες αντικαθιστούν το διακοσμημένο μάρμαρο της διπλανής αίθουσας συμποσίων, αν και οι τοίχοι εξακολουθούν να έχουν χρώμα: γυαλιστερά μαύρα φατνώματα σε χρυσοκίτρινο πλαίσιο, με κόκκινες ζώνες από πάνω και πορτοκαλί από κάτω.
Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς έναν καλεσμένο να ξεγλιστράει εδώ ανάμεσα στα πιάτα, μακριά από τη ζέστη, τον θόρυβο και το άγρυπνο βλέμμα του αυτοκράτορα, για να σταθεί για λίγο δίπλα στο νερό.
Ένα καταφύγιο αντάξιο ενός αυτοκράτορα, και αργότερα των παπών
Ο Δομιτιανός γνώριζε την αξία ενός δροσερού καταφυγίου πολύ πέρα από αυτή την αίθουσα. Στους λόφους κοντά στο Castel Gandolfo και την Albano, έξω από τη Ρώμη, διατηρούσε ένα δεύτερο δικό του ανάκτορο. Περίπου 15 αιώνες αργότερα, οι ίδιοι λόφοι έγιναν η θερινή κατοικία των παπών, για σχεδόν τον ίδιο λόγο: δροσερός αέρας πάνω από τη ζέστη της πόλης.
Δείτε τις αίθουσες των κρηνών στην εφαρμογή TimeLens μαζί με την αίθουσα συμποσίων που εξυπηρετούσαν, και διαβάστε περισσότερα για το πώς το υδραγωγείο έφερνε νερό στο ανάκτορο σε αυτή τη μελέτη για την υδροδότηση του Παλατίνου.
